نفس

8766 روز گذشت... جهان همچنان خاموش است!!!

nafashaye-mandegar — Wed, 05 Jul 2006 06:21:18 GMT

برای ما و عده ای چه

خوب شد نیامدی...

چهاردهم تیر ماه سالروز اسارت چهار دیپلمات ربوده شده ایرانی بر مدعیان حقوق بشر

مبارک باد . . .

دلاور مرد جنگهای نامنظم(4)

nafashaye-mandegar — Mon, 19 Jun 2006 10:20:18 GMT

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان غلام همت سروم که این قِدم دارد

دلاور مرد جنگهای نامنظم(3)

nafashaye-mandegar — Sun, 11 Jun 2006 08:06:18 GMT

شما یک تاکسی تلفنی بگیرید، ما پولش را حساب می‌کنیم . . .

حکایت ناراحتی جانباز محمد جوگندمی آن‌قدر دردناک و عجیب بود که خواستیم عین حادثه را از زبان خودش بشنویم . . . او گوشه اتاق، کنج دیوار خوابیده است . . . میکروفون را به صورتش نزدیک می‌کنیم . . .

بریده بریده و خشک جواب می‌دهد و می‌گوید: توی بیمارستان صدر بودم. آن‌جا یک اتاق دارند و هر جانبازی که زیاد سر و صدا می‌کند او را به آن اتاق می‌برند تا آرام شود. من هم توی آن بیمارستان کنترل خودم را از دست داده بودم. درد داشتم. کنترل حرکات و کارهایمان دست خودمان نیست. مرا به آن اتاق بردند و دست و پایم را به تخت بستند.

ü حق پرستاری جانبازان افزایش می یابد

ü پرداخت حق پرستاری بر اساس ضریبی از حداقل حقوق تأمین اجتماعی (کارگری ) و برابر مقررات جاری .

ü تبصره : پرداخت حق پرستاری به جانبازان زیر 50 درصد که بخشی از در صد آنها اعصاب و روان صرف یا شیمیایی حاد باشد به تشخیص کمیسیون پزشکی می باشد.

ü تسهیلات مربوط به نقل و انتقال

ü عیادت وزیر بازرگانی از جانباز شیمیایی

ü و . . .

و . . . این جاست که باید گفت:

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ، آیا بود که گوشه چشمی به جانبازان! کنند ...

می دانید چون آخرین جملاتی که از همسر دلاور مرد جنگ های نامنظم شنیدیم خبرهای بالا را تأیید نمی کرد:

« دیشب حال شوهرم خیلی بد شد. تشنج داشت. لرز داشت. زنگ زدم اورژانس 115. وقتی آنها آمدند به ما گفتند چرا به بنیاد جانبازان زنگ نزدید؟ آنهاگفتند ما 10 نیروی متخصص و آمبولانس تحت اختیار بنیاد گذاشته‌ایم و جانبازان ، آنها باید شبانه روز در اختیار شما باشند ... امروز صبح برای اورژانس سه بار زنگ زدم به بنیاد جانبازان. حال شوهرم خیلی بد شده بود. بالاخره توانستم با دکتر … صحبت کنم که گفت تخت خالی نداریم و بعد گفت در اسرع وقت می‌آیند و به قول خودش خدمت می‌رسند. بعد شماره تلفن و آدرس را از من گرفت که امروز بیایند، اما تا الآن که ساعت نزدیک 10 شب است ، هنوز پیدای شان نشده است.

گفتیم آمبولانس بفرستید، گفتند تاکسی تلفنی بگیرید

حال شوهرم خیلی بد شد. ادرارش را بی اختیار می‌ریزد. تشنج و لرز دارد. زنگ زدیم بنیاد جانبازان تا ببرندش بیمارستان. آقای دکتر ... از بهداشت و درمان بنیاد جانبازان گفت: شما یک تاکسی تلفنی بگیرید، ما پولش را حساب می‌کنیم. گفتم: حال شوهرم این‌قدر خراب است که می‌ترسیم بلندش کنیم. اما خبری از آنها نشد. الآن هم شوهرم افتاده است گوشه اتاق و حال حرکت ندارد.

نحوه برخورد با ما اصلاً خوب نیست، با ما درست برخورد نمی‌کنند. مخصوصاً وقتی درباره مسائل درمانی به بنیاد یا بیمارستان می‌رویم با ما برخورد خوبی ندارند. همیشه باید التماس کنیم. تحقیر و سبک می شویم و ما را با نگاه‌های عجیبی می‌بینند. نمی‌دانم چه فکری درباره ما می‌کنند. آخرین باری که شوهرم را بستری کردیم، آن‌قدر التماس کردم تا حاضر شدند او را بپذیرند».

و اما بیمارستان صدر . . .

آخرین باری که او را بستری کردیم، توی بیمارستان صدر تهران بود. فکر می‌کنم برج 9 امسال بود. چند روز بعد از این‌که به قم برگشتیم، همسرم زنگ زد و گفت که بیایید و مرا از این‌جا ببرید. چون پایم را شکستند. بعد خود بیمارستان زنگ زدند که باید او را به قم برگردانیم. چون آن‌جا بیمارستان اعصاب و روان است. گفتند وقتی پای شوهرتان خوب شد، دوباره او را به بیمارستان بیاورید؛ اما شوهرم وقتی حالش خراب می‌شود، کنترل دست خودش نیست. به همین دلیل گچ پایش را با تیغ کند و الآن پای شکسته اش بدون گچ است . . .

. . . و این است حدیث ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه اسلامی ما . . .

در جامعه ای که رهبرش این گونه است ....

یا حق ...

پایدار باشید

این بار به بهانه حاج احمد . . .

nafashaye-mandegar — Wed, 24 May 2006 12:01:18 GMT

داستان تاریخ ...

... و مگر نه این است که کربلا جاری در تاریخ است و کربلائیان هادیان تاریخ؟ مگر این نیست که روز و شب این تاریخ بر گرد خورشید وجود علمداران کربلا می گردد و تاریخ را رقم می زند؟ پس ما را چه می شود که مرکز تاریخ را خود فرض کرده و گردشمان به دور تاریخ را گردش تاریخ به دور خویش می بینیم؟

مگر نه این است که علمداران سپاه محمد(ص) هماره در طول تاریخ راهنمایان بشر خاکی به سوی میقات بوده اند؟! پس ما را چه می شود که چراغ را ندیده، از نور آن بهره می بریم و به سنت اصحاب سقیفه نمک خورده و نمکدان می شکنیم؟! آیا ما امروز مصداق سخن آن سر به چاه فرو برده نیستیم که می فرمود: « شما امروز پرچمداران دینی هستید که پدرانتان به اجبار به آن ایمان آورده بودند ... ».

چه می شود ما را که تمام «و من فی الارض جمیعا» را فدای آن می کنیم که به این دنیای دون مایه بیاویزیم؟! . . . «کلاّ»، هرگز! مگر می شود از خون عبور کرد؟! این خون حسین است که مسیر تاریخ را رقم می زند و ما سوار بر امواج تاریخ به این سو و آن سو حرکت می کنیم، بر این پندار که این مائیم که تاریخ را هدایت می کنیم...

ظلم صغیر و کبیر نمی شناسد خواهی حسین باش یا احمد. سر انجام یکی است: ظاهر مغلوب و باطن غالب!

چگونه می شود که فرمانده ای را که عمری سربازیش را کرده ایم به مذبح بفرستیم؟!!!

هیهات! مگر می توان اینگونه اندیشید چه رسد به عمل؟! ... ولی ما نامرد مردم این کار را کرده ایم! فرمانده ای که آوردن نامش آسمان مریوان را می شکافت و قله های بازی دراز را به لرزه وادار می کرد امروز دستاویزی شده است برای همچو منی که با او و نامش کسب آبرو کنم! هیهات که با خون حق باطلی کسب آبرو کند.

امروز حاج احمد متوسلیان خط قرمز و منطقه ممنوعه ای شده است که ورودش برای من و تو دردسر ایجاد می کند. آخر آسمان در قاب عکس جا نمی شود! خیلی سعی کنی قاب آئینه می شوی و آسمان را نشان می دهی. و اگر آئینه شدی و نقش را راست نشان دادی و شکستی دم بر نیار که این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است.

امروز این مائیم میراث خوران مردانی که هیچ گاه مصالحه ای در برابر باطل نکردند. و خط حق آشکار بود و هست و خواهد بود و حاج احمد؛ حتی اگر هیچ نامی از او در خرمشهر برده نشود و مرده پنداشته گردد.

و مکروا و مکر الله و لله خیر الماکرین...

با وجودي كه حرف دلمان نگاشته شده، اما نمي دانم چرا فکر می کنم هنوز حق مطلب را ادا نكرده ايم.

نمي دانم چه چيز ديگري بايد مي نوشتیم که ننوشته ایم.

حس مي كنم هنوز كامل نيست... اما كاملش مي كنيم...

نمي دانم شايد هم اين پست را دوباره نوشتيم...

یا حق ...

پایدار باشید

قوّ علیَ خِدمَتِکَ جَوارحی

nafashaye-mandegar — Mon, 15 May 2006 10:46:18 GMT

یَا ربّ قوّ علیَ خِدمَتِکَ جَوارحی

سلام بر مهدی موعود انسان ها

دیرگاهی است که محروم بوده ایم از توفیق نگاشتن از یاران حسینیِ خمینی(ره) و انشاء ا ... «یاران آخر الزمانی امام مهدی(عج)»، و این نه بدان معناست که سخنی نیز نگفته ایم و نشنیده ایم و نپرداخته ایم وَ به قول دوستان، بیکار نشسته ایم، چه بسا که بیش از پیش در گیر و دار یافتن راهی جهت پرداختن بیشتر به مسائلی که گریبانگیر خانواده های محترم این عزیزان است بوده ایم و البته چند موضوع دیگر، آنچنان که توفیقی دست نداد تا آن چه که همچون بُغضی نه در گلو که در دل نشسته است را بر«کاغذ های شیشه ای (به قول جشنواره وبلاگ نویسان)» بنگاریم. البته حتماً و قطعاً در اولین فرصتی که شرایط جهت صعود به قلل مرتفع رفع این مشکلات! مهیا گردد دوستان دیگر را نیز مطلع نموده و به یاری می طلبیم. وَ به حول و قوه الهی از این پس بیش از پیش در حضورتان خواهیم بود...

بود آیا که در میکده ها بگشایند

گره از کار فروبسته ما بگشایند

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند

دل قوی دار که از بهر خــدا بگشایند

پس الهی سینه هایمان را وسعت بخش وَ کارهایمان را آسان گردان وَ سخنانمان را بر دل هایشان بنشان...

یا حق...

پایدار باشید

آیه ای مثل نرگس

nafashaye-mandegar — Sun, 09 Apr 2006 00:27:18 GMT

اطلاعیه ای سحرگاه دیروز از سوی بهار توسط خبرگزاری نسیم، به تمام جهان مخابره شد. متن اطلاعیه این است:

« به نام باغبان هستی و هستی بخش باغستان های آفرینش.

بهار، فصل تأمل در آفرینش خداوند است. پس بر روی زمین سیر کنید و مخلوقات خداوند را با دیده بصیرت بنگرید.

نگاه کنید به لاله که چگونه روز و شب حدیث عاشق واله را در گوش باد نجوا می کند و زخم های نهفته را آیینه وار در کبودای سینه خویش به نمایش می گذارد.

و ببینید که این لاله چگونه در مقابل یک سینه شرحه شرحه ازفراغ سر خم می کند و روی می پوشاند.

به اقاقیا نظر کنید و ببینید که خداوند چگونه عطری دل آویز را خوشه کرده است و از درخت آویخته است.

و اقاقیا چیست در مقابل آدمی که در سینه آویخته است و رایحه محبتش می تواند جهانی را افسون کند.

آیا به نرگس نگاه نمی کنید که چگونه آفریده شده است؟

اگر تمامی مردم دست به دست هم بدهند تا آیه ای مثل نرگس بیاورند نمی توانند. یقیناً نمی توانند.

و تازه این نرگس با همه زیبایی اش در مقابل یک جفت چشم شیوا، چه حرفی برای گفتن دارد؟

به تحقیق اگر خدا به جای تمامی مخلوقات، همین یک جفت نرگس را می آفرید، کافی بود برای این که آدمی تمام عمر سر از سجده سپاس بر ندارد.

از شراب رایحه نارنج مست شوید و خدا را سپاس بگزارید که چنین مستی مشروعی را در آفرینش رقم زده است.و بوی شکوفه نارنج چیست در مقابل نسیمی که از کوی دوست وزیدن می گیرد و در شامه جان می پیچد...»

به علت محدودیت حجم صفحه و طولانی بودن اطلاعیه، از نقل کامل آن پرهیز می کنم و به آگاهی عزیزان می رسانم که این اطلاعیه مستمراً روی فرکانس فطرت و امواج عشق و عرفان و حیرت منتشر می شود.

ضمناً ستاد باز سازی دل های خزان زده و انجمن ترمیم قلب های شکسته متفقاً حمایت و پشتیبانی خود را از این اطلاعیه اعلام کرده اند.

یک عارف وارسته و کارشناس تأثیر صلوات بر گل های محمدی بامداد امروز در پی افتتاح شامه شب بو و بازدید از نمایشگاه نسترن های وحشی، توجه جهانیان را به این نکته جلب کرد:

اگر چنانچه اشکال و خللی در پخش اطلاعیه های مکرر بهار، مشاهده می شود، به نقص گیرنده های شما بر می گردد. تا زمان باقی است، در اصلاح آن بکوشید.

برگرفته از دست نوشته های سید مهدی شجاعی

* * *

و دلیل تأخیر در حضور، که سفری بود به سرزمین نورخواران و نورآشامان و . . .

ان شاء ا... که عاقبت همه مان را ختم به خیر و مِنَ المُستَشهَدیِنَ بَینَ یَدَیه گرداند . . .

و اما امروز . . .

که چند صباحی را صبوری کردیم تا اولین کلام سال نو در خجسته روزی چون این روز بیان شود . . .

پاینده باشید

دلاور مرد جنگ های نامنظم(2)

nafashaye-mandegar — Wed, 15 Mar 2006 10:09:18 GMT

دلاور مرد جنگ های نامنظم(2)

« . . . اگر شوهرم جانباز نبود، الآن صاحب زندگی خوبی بودیم زمانی که شوهرم رفت جنگ، اگر آن موقع درس می‌خواند و به کارش می‌رسید، الآن صاحب زندگی و کار مناسبی بود.

اما آنها به خاطر اسلام و مردم رفتند جنگیدند و از جان و همه چیز خود گذشتند و در مقابل دشمن ایستادند. اما حالا چه؟ این وضع زندگی ماست. پسرم باید برود کار کند تا بتواند درس بخواند. چون خرج مدرسه و خانه زیاد است. هر چند توی این خانه و این وضعی که همیشه با داد و بیداد و سرو صدا همراه است، درس خواندن معنایی ندارد . . . »

یک نکته داخل پرانتز

عرض کنم که غنیمت خوارها را که یادتان هست ؟!

با شما هستم غنیمت خوارها! این فرشته آسمانی صبر و استقامت است که با شما سخن می گوید، از کدامین پله بالا رفته و به این درجات و مقامات علمی و . . . رسیده اید؟ ! ! !

. . . از همان ابتدای جنگ مجروحیتش آغاز می‌شود که از ناحیه مچ دست توسط نارنجک مجروح می‌شود. بعد به واسطه حضورش در مراحل مختلف جنگ تمام بدنش، سروصورتش، کمر و پاها و دست‌هایش پر از ترکش است؛ حتی خودم شاهد بودم که بعضی وقت‌‌ها ترکش‌ها را با دست ازتنش در می‌‌آورد و به من نشان می‌داد. الآن هم یک ترکش توی دستش است که دکترها می‌گویند اگر برداشته شود رگ عصب دستش قطع می‌شود . . .

۲ سال مانده بود بازنشسته شود که در سال 1375 از سپاه بازخریدش کردند. چون شوهرم به دلیل مشکل بیماری‌اش که ما آن زمان نمی فهمیدیم و درد او را نمی‌دانستیم زیاد غیبت می‌کرد و کمتر سر کارش حضور می‌یافت. وضعیت شوهرم را نمی‌فهمیدم.

از سال 1380 فهمیدم چه خبر است. از آن سال بود که درد یک مجروح شیمیایی و یک جانباز اعصاب و روان با بدنی پر از ترکش را فهمیدم. الان 2ـ3 سال است که بنیاد رفته‌ایم و تقاضای حقوق برای او کرده‌ایم. گفته‌اند چرا تا به حال نیامدید که گفتیم تا الآن احتیاج نداشتیم،

اما حالا وضعیت فرق می‌کند . . .

شما نگاه کنید و ببینید! همسرم با این وضعیت بیماری‌اش افتاده است گوشه خانه، کاری ندارد و از نظر مخارج زندگی در وضع بسیار بدی هستیم.4 تا بچه هم داریم که پسر بزرگم 18 سال و دخترم 14 سال دارد. دو پسر 16 ساله و 7 ساله هم داریم. هیچ امکانات رفاهی و زندگی نداریم. خانه نداریم. زمینی را بنیاد به ما داده است که امکان ساخت آن را نداریم. هر روز هم داریم به بنیاد می‌رویم که متأسفانه در برخی موارد، با بی‌مهری و بی محلی مسؤولان بنیاد جانبازان مواجه می‌شویم.

ازآینده بسیار بیمناکم. می‌ترسم؛ یعنی آینده تضمین شده‌ای برای خودم و همسر وفرزندانم نمی‌بینم ...

مشکلات خودم را با رییس بنیاد جانبازان مطرح کردم، اما توجهی نشد. هر وقت می‌خواهیم به رییس جدید بنیاد مراجعه کنیم، نامه‌ای به آقای… معاونت امور شهرستان‌ها می‌نویسد تا او به مشکل ما رسیدگی می‌کند. آن آقا هم صریحاً جانباز را رد می‌کند و به خواسته ما ترتیب اثر نمی‌دهد. به عنوان مثال امروز بنیاد جانبازان قول داده‌اند بیایند خانه ما و شاهد وضعیت ما باشند و فکری به حال همسرم بکنند؛ اما الآن ساعت نه ونیم شب است واثری از آنها نیست! هنوز منتظریم، اما خبری از آنها نشده است . . .

می‌گویند به همسران جانبازان حق پرستاری می‌دهند

وضعیت زندگی ما را ببینید. این خانه ماست. این 2 اتاق کوچک من که باید 6 نفر، آن هم با 3 جوان در آن زندگی کنیم. شوهرم اختیار ادرارش را ندارد. باید همیشه عوضش کنم. رختخوابش الآن بیرون زیر برف افتاده است. فرش نجس را هم انداخته‌ایم توی حیاط که از بس شسته شد، پار شده است. آیا این حق من است که با این همه درد و رنج زندگی کنم؟ همسرم جانباز 30 درصدی است و 10 درصد جانبازی اعصاب و روان دارد. می‌گویند باید درصد اعصابش 20 درصد برسد تا به من حق پرستاری و امکانات بدهند! باور کنید خودم روانی شده‌ام. من و بچه‌هایم عصبی شده ایم. باور کنید می‌خواستم خودم و بچه‌ هایم را بکشم تا از این وضعیت نجات پیدا کنیم. این چه قانونی است؟ باید درد خود را دیگر به چه‌کسی بگوییم؟ چرا گوش شنوایی درد ما را نمی‌شنود؟ چرا مسؤولی ما را نمی‌بیند؟ . . . همه جانبازها و همه خانواده‌های جانبازان در یک سطح هستند و هیچ حس حسادتی بین آنها نیست، همه ما خانواده جانبازیم، همه ما بچه داریم و همه به خاطر رضای خدا حاضر به ازدواج با یک جانباز شدیم ؛ اما چه به سر ما‌ آوردند و چه محیطی را برای ما درست کردند که الآن خانواده جانبازان با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند! درآمد نداریم. بچه‌هایم امکانات ندارند. حتی نمی‌توانند درس بخوانند. همسرم توان کار کردن ندارد. هیچ کس هم جوابگوی ما نیست.

!موج آن خمپاره منفجر شده را از کجا بیاورم؟

تصور کنید یک جانباز کنارش خمپاره‌ای منفجر شده و بدنش پر از ترکش است. بعد از مدتی معلوم می‌شود بیماری اعصاب دارد. الآن که پیگیری می‌کنیم، می‌گویند باید صورت سانحه بیاورید. من الآن موج آن خمپاره منفجر شده را از کجا بیاورم؟ روزی که آن رزمنده مجروح می‌شد و بعضی‌ها اصلاً اعلام مجروحیت نکردند و فکرش را نمی‌کردند که روزی به این چیزها احتیاج پیدا کنند، حالا از کجا مدرکش را بیاورند؟ این چیز مسلمی است که رزمنده‌ای که با انفجار خمپاره در کنارش مجروح می‌شود ، موج هم می‌گیرد. حالا من که همسر این جانبازم، صورت این سانحه را از کجا بیاورم؟

آی آدم ها که در ساحل نشسته شاد و خندانید!

او گفت، ما هم می گوییم و خواهیم گفت . . . شاید غنیمت خوارها تصمیم بگیرند بشنوند!

خدایا! تـــو شاهد باش

یا حق...

پاینده باشید

با شما هستم غنیمت خوارها!

nafashaye-mandegar — Sun, 12 Mar 2006 13:28:18 GMT

با شما هستم غنیمت خوارها!

فَاَظهِرِ اللّهمَ لَنَا وَلیَّک وَ ابنَ بِنتِ نَبیّکَ المُسمّی بِسم رَسولِک حَتّی لاَ یَظفَرَ بِشَیءٍ مِنَ البَاطِلِ الاَّ مَزَّقَه وَ یُحِقَ الحَق وَ یُحَقِقَه

امروز می خواهیم باز هم از زهرا حکایت کنیم و با او سخن از دل بگوییم. زهرا را که خاطرتان هست؟ بله «زهرا پردال» هم او که پدر سرفرازش «کلام جاودانه» است. هم او که می خواستیم با او از «هوای عاشقی» بگوییم. هم او که آن چنان از «بزرگمردان این مرز و بوم» سخن گفت که الحق و الانصاف گلگون باد از شرم ! روی تمامی مردان و زنانی که در هوای روزها، ماه ها و سال های بیهودگی خود، «جوانمردی این بزرگمردان» را به هیچ می انگارند و عشق آنان را هوس و از جان گذشتگی شان را کاری به بطالت می دانند، و یا دکان و مغازه ای جهت نان بیشتر خوردن و . . .

با شما هستم غنیمت خوارها !

در کجا بودید وقتی جنگ بود

عرصه بر شیران عالم تنگ بود

در کجا بودید هنگامی که «هنگامه ای از آتش و خون به پا شد» و مادران زهراها نه سنگینی بار زندگی و اجاره خانه و . . . که بار عرش بر دوش کشیدند و کشیدند و کشیدند و . . . می کشند و می کشند و. . .

اصلاً شما می دانید «هنگامه آتش و خون» چیست؟ تا چه رسد به اینکه جرأت شنیدن نام «مرگ خونین» را داشته باشید! ! !

با شما هستم غنیمت خوارها !

اما ما می دانیم، زهراها و مادرانشان، تمامی آن جوانمردانی که امروز متهم هستند به اینکه «در هنگامه آتش و خون و آن زمان که عزت و استقلال ملت ما دستخوش متاع جهانخواران شده بود از این مرز و بوم با سری پر شور از عشق به اسلام و قرآن و دلی لبریز از امید به وعده الهی کمر همت بستند»؛ و هم آنان که «قد برافراشتند تا اهریمنی متجاوز را از این سرزمین خدایی برانند، بی پروای جان در برابر خصم زمان سینه سپر کردند و اوج از خودگذشتگی را به نمایش گذاشتند» خوب می دانند که شما در کجا بودید آن هنگام که امام کبیر فرمان دادند سنگرها را پر کنید. که به قول بزرگواری شما هم در حال پر کردن سنگرها بودید؛ سنگر ادارات جهت ترفیع درجات و گرفتن پست های کلیدی؛ سنگر دانشگاه ها جهت کسب مدارج علمی بالاتر و . . . آری اکنون حق دارید به آنها که سنگر جبهه های حق علیه باطل را پر کردند نیشخند هم که نه زهرخند زده و بگویید: . . .

زهرا ! تو خودت بگو که به تو و پدر و مادر و برادرانت چه می گویند که . . .

اکنون شما را چه شده است که بعد از سال ها نتوانسته اید پاسخ هزاران هزار زهرا را بدهید؟!!

«اکنون از شما مسئولان می پرسم آیا حقیقت نمایان و بیداری آنهمه ایثار، کسانی نیستند که سالهاست روی تخت های سرد و بی روح خوابیده اند.آیا برای کسانی که سالها در سکوت صبر پیشه کردند، فردا دیر نیست؟ آیا این جانبازان به ویژه شیمیایی، اسوه های ایثار، فریادرسی دارند؟

تا چه زمان به عنوان وارثان جانبازان شیمیایی سیلی صبر به گونه هایمان بنوازیم و پدر تا چه وقت باید از شرم گل گون باشد ؟ مادر گریان! برادرانم نگران و من محکوم به فروخوردن بغض ترکیده در گلو».

باز هم از زهرا و با زهرا می گوییم . . . یا حق.

پاینده باشید.

دلاور مرد جنگ هاي نامنظم (1)

nafashaye-mandegar — Tue, 07 Mar 2006 11:48:18 GMT

دلاور مرد جنگ هاي نامنظم (1)

... و جعله اللهم مفزعا لمظلوم عبادك و ناصرا لمن لا يجد له ناصرا غيرك و ...

«ديشب كه حال شوهرم دوباره خراب شد، به نظرم تشنج داشت، هذيان مي گفت. چون ناگهان فرياد زد: بخوابيد روي زمين، سنگر بگيريد، دارد خمپاره مي آيد. به بچه ها فحش مي داد و با تلفن بر سر پسر بزرگم كوبيد. انگار درد را نمي فهمد. ديروز خوابيده بود كنار بخاري آن قدر درد داشت كه وقتي بدنش چسبيد به بخاري و سوخت، چيزي نفهميد. وقتی هم که برای دستشویی بردیمش حیاط، سرش گیج رفت و به نرده ها خورد و الآن کمرش سوخته و زخمی شده است. وقتي درد عصبي سراغش مي آيد، حالش خيلي بد مي شود. داد مي زند. شيشه ها را مي شكند. در كمد را شكسته است. بچه ها را مي زند. گاهي اوقات هم دندان هايش را با ميخ كش يا پيچ گوشتي و يا انبر دست مي كشد. الان 3- 4 دانه بيشتر دندان ندارد. همه را خودش كشيده است...»

نمي دانم آنچه از تو مي گويم تلخ است يا شيرين هر چه هست حكايت غريبانه اي است در اوج قربت كه قلم ها در نگارش آن شكسته باد و زبان ها در بيان آن الكن.

«همسر من، محمد جوگندمی عضو گروه چریکی پارتیزانی شهید چمران بود و از همان آغاز جنگ در جبهه‌ها حضور داشت و ... در منطقه عملیاتی فاو شیمیایی شد و ظاهراً در شلمچه بود که به واسطه موج انفجار، مبتلا به عارضه اعصاب و روان گردید و در فتح خرمشهر... و در ... »

نمي دانم آنچه از تو مي گويم تلخ است يا شيرين، به مذاق چه كساني خوش مي آيد و به مذاق كدام عزيز ناخوش... هر چه هست حكايت حضرت عشق است و سجود ...

پاينده باشيد

قنوت خون

nafashaye-mandegar — Sun, 05 Mar 2006 09:10:18 GMT

قنوت خون

تو از صلای عاشقی سلوک ارث می بری

کبوتر قشنگ من از این کناره می پری

نفس حجاب حاجز میان قلب و بطن توست

تویی که در قنوت خون قیام پرده می دری

میان قبله و شفق نماز دیگری زدی

به جان گناه عاشقی، به جان گناه می خری

میان دلت کـــوچه وا کن دلــــم

خودت را فدا کن فدا کن دلم

نفس شیمیایی شد از ناکثی

دلم پاره شد از کس و بی کسی

لالایی نفس لالالایی نفـــس

مبادا کنی سرفه در این قفس

بیا پیرهن تاولم را بپـــوش

کبودی سیلی بپوش از سروش

اگر مادرم را به سیلی برند

عیار مرا بین به چه می خرند ؟!

سید رضا ۱۴/۱۲/۸۴